Już przedszkolak przeżywa wielki stres w związku z pójściem do przedszkola, takie sytuacje ciągną się za nami przez większą część jego życia. Oczywiście wraz ze wzrostem wieku, inne sytuacje będą wywoływały w nas stres, gdy mamy 19 lat, inne natomiast, gdy mamy lat 30. Są jednak etapy życia, które łączą się na przykład z danymi egzaminami, które większość z nas przechodzi. Są one ogólnym stresem przeżywanym przez większość naszego społeczeństwa. Są wpisane w nasz życiorys.

Stres mimo tego, że wywołuje w nas niechciane odczucia takie, jak drżenie rąk, pocenie się czy ogólna niemoc nie jest wcale taki zły. Jest wręcz czynnikiem koniecznym.

Spróbuj wyobrazić sobie, że jakimś cudem Twoi rodzice od dziecka do ukończenia 18 roku życia tak wspaniale potrafili uchronić Cię przed stresem, że w ogóle go nie odczuwałeś. Jak zachowasz się, gdy pewnego dnia okaże się, że Twoi rodzice już dłużej nie mogą gwarantować Ci takiego „płaszcza ochronnego”? Najprawdopodobniej podczas pierwszej sytuacji, która wywoła u Ciebie stres będziesz się czuł maksymalnie bezradny, bezsilny, nie będziesz wiedział, jak sobie poradzić z daną sytuacją.

Stres, który przeżywamy przy jakiejś czynności, egzaminie czy innego rodzaju sytuacji buduje w nas odporność na inny stres, który najprawdopodobniej wystąpi za jakiś czas. To swego rodzaju uodparnianie, które w inny sposób nie może zostać osiągnięte.

Przedszkolak

Może nie każdy z nas pamięta swój pierwszy dzień w przedszkolu, za to większość rodziców, owszem. Pójście dziecka do przedszkola wiąże się z pierwszym poważniejszym stresem naszego dziecka. Żaden rodzic nie chce widzieć łez dziecka, czy rozpaczliwego wołania. Ważne jest, więc odpowiednie przygotowanie się do pierwszego dnia w przedszkolu. Stres na pewno nie zostanie wyeliminowany, ale na pewno będzie mniejszy.

Rozmowa o tym, że dziecko pójdzie do przedszkola powinna być przeprowadzona z dzieckiem wcześniej tak, aby mogło przemyśleć sobie wszystko i ewentualnie zadać pytania. Na kilka dni przed pójściem do przedszkola należy przypomnieć naszemu dziecku o ostatniej rozmowie. Ważne jest, aby nie rozmawiać w nieskończoność o przedszkolu lub, co gorsza nie pogarszać sytuacji pocieszając nasze dziecko, że „to nic złego” lub, że „mamusia szybko po Ciebie wróci”. Jeżeli cały czas będziesz mówić, że przedszkole to nic złego, Twoje dziecko zacznie coś podejrzewać, może stać się niespokojne. Nie pocieszaj dziecka, że zawsze szybko go odbierzesz. To miejsce ma mu się kojarzyć dobrze a nie jak tymczasowe więzienie. Konieczne jest, więc poinformowanie naszego dziecka, o której po niego wrócisz. Zawsze dotrzymuj ustalonego czasu! Przy pożegnaniu nie ściskaj dziecka przez 10 minut, pocieszając go. Pożegnaj się z nim czule, lecz stanowczo, tzn. nie wracaj za każdym razem, gdy zacznie Cię wołać lub płakać.